- door Albert Lamberts -
Natuurlijk, niet alle bouwwerken uit verleden jaren kunnen worden behouden. Er zijn tal van redenen waarom een gebouw moet wijken. Echter, soms is het wel heel jammer dat iconische bouwwerken vallen onder de slopershamer, om wat voor reden dan ook. Dat gebeurt en gebeurde overal, ook in Venlo.
Ik schreef al eerder hoe de Tweede Wereldoorlog in Venlo zijn vreselijke tol had geëist, qua slachtoffers, maar ook qua materiële verwoesting. Ook daarbij gingen prachtige gebouwen verloren. We hoeven slechts te denken aan de Nicolaaskerk in het centrum van de stad en het prachtige College Albertinum. Van beide bouwwerken bleef door de bombardementen in het najaar van 1944 niet veel over. Wonder boven wonder bleef het oude stadhuis (dateert van 1598) gespaard en was ook de Sint-Martinuskerk – thans basiliek – weliswaar gehavend, maar nog restaurabel. Aan het einde van de negentiende eeuw waren al de vier mooie stadspoorten meedogenloos gesloopt. Gelukkig overleefden meerdere monumentale gebouwen de oorlog, maar op de golven van de na-oorlogse vernieuwingsdrang en door bittere noodzaak werd enthousiast de slopershamer gehanteerd en verdwenen alsnog prachtige monumenten uit het Venlose stadsbeeld.
Het voormalige kantongerecht aan het Nolensplein in Venlo.
Ik heb zelf enkele jaren aan het Nolensplein gewoond. Links en rechts horeca, maar daar gaat het hier niet om. Het Nolensplein, tot aan en ook nog gedurende de oorlogsjaren op de zuidelijke helft plaats biedend aan de elektriciteitscentrale en aan de gasfabriek, werd omzoomd door enkele fraaie gebouwen; niet per se heel oud, maar wel opvallend wegens architectuur. Op alle vier de hoeken van het plein stonden best wel opmerkelijke bouwwerken. Een heeft zowel de oorlog als de na-oorlogse slopershamer getrotseerd: café Prins Hendrik op de hoek van Nolensplein en Gelderse Poort. Dat café met zijn bijzondere interieur en plafond heeft zijn plaats behouden.
Wat is er verloren gegaan? Op de hoek Parkstraat – Nolensplein een opmerkelijk gebouw: het kantongerecht. Daar werden vanaf 1898 kleinere rechtszaken als civiele geschillen en kleinere strafzaken behandeld. Tot 1970. Venlo had reeds sinds 1842 een kantongerecht, maar sinds 1898 gevestigd in het pand aan het plein. Het was een ontwerp van architect W.C. Metzelaar. In 1970 verhuisde het kantongerecht naar de Dr. Blumenkampstraat. Tot 2002 fungeerde het gerecht in Venlo zelfstandig, maar na 2002 verloor het Venlose gerecht ook die status en werd het zittingsplaats van de rechtbank in Roermond. In 2013, op 1 april, ging de knip op de deur.
Toen was het voormalig kantongerecht al jaren verdwenen en had het plaats moeten maken voor een supermarkt.
Andere gesloopte bijzondere gebouwen aan het Nolensplein waren het protestantse kerkje (gereformeerd), op de hoek van Puteanusstraat – Valuasstraat en Nolensplein en het badhuis op de hoek van de Dwarsstraat en het Nolensplein. En dan was er nog die pittoreske westwand van het plein met de witte huisjes. Allemaal verdwenen en plaats moeten maken voor nieuwbouw.
Daarover later meer.
Reageren? Stuur AlbertLamberts een email: albertlamberts@home.nl.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten