De Halte XXL van woensdag 29 maart 2023 - Maandagmorgen in de Koestraat in Arcen

 - door Sef Derkx (met dank aan Gerrit van der Vorst) - 

Niet Arriva maar Breng brengt ons deze maandagmorgen naar Arcen. Wie vroeg in bed ligt, zit vroeg in de bus. Deze ochtend met medereizigers die uitstappen bij bedrijventerrein Spikweien in Lomm. Wij reizen verder naar halte Koestraat. 

Een etablissement aan de Markt heeft meteen onze aandacht. Door de wulpse naam: ’t Zoete Genot. We lopen een stukje de Koestraat in. Een heer op de fiets roept iets en stapt af. Wat stadsen zo vroeg in Arcen komen doen, is zijn vraag. 

Vanuit de Koestraat zijn in de Tweede Wereldoorlog joodse inwoners gedeporteerd. Ze werden slachtoffers van de Holocaust. Vanmorgen onderzoeken we wat de precieze locaties zullen zijn van de struikelstenen, die we ter gedachtenis aan hen het volgende jaar gaan leggen. Neem Otto Sternheim zijn vrouw Berta en hun zoontje. In 1935 vluchten ze vanuit Krefeld naar Nederland. Ze vestigen zich in Arcen. Ze zijn niet de enigen. Arcen telt in deze jaren vijftien joodse vluchtelingen uit nazi-Duitsland. 

Nieuwe Venlosche Courant 5 juni 1937

Nieuw Israëlitisch Weekblad, 28 augustus 1939

Het echtpaar Stern opent aan de grens Die Ente, een pension annex café-restaurant. Er wordt geadverteerd in kranten. De natuur in de omgeving wordt aangeprezen. Wie ervan wil komen genieten betaalt twee gulden per dag voor een verblijf in het pension. In de tweede helft van de jaren dertig opent Otto Sternheim een slagerij in de Koestraat. 

Lohofstraat v.l.n.r. Politiebureau, Brandweerkazerne en Minderbroederskerk tijdens restauratie, 1939 (particuliere collectie)

Sternheim wordt op 12 juni 1944 gearresteerd en vastgehouden in het Venlose politiebureau. De volgende dag wordt hij overgebracht naar Westerbork. Met het transport van 3 september 1944 vertrekt hij naar Auschwitz, waar hij meteen na aankomst wordt vermoord. Anno 2023 herinnert niets in de Koestraat aan de gruwelijke geschiedenis. 

Het is een bekoorlijk straat met woningen in verschillende stijlen. Gelukkig geen eenheidsworst. Het geldt ook voor de rooilijn. Echt ouderwets Arcens, volgens de heer met de fiets. Hij kan het weten, want hij heeft er jaren gewoond. Jammer trouwens dat de drogist Van Well zijn deuren heeft moeten sluiten. Meer winkels zijn verdwenen. De kleine middenstand verliest het van de grootwinkelbedrijven, horen we. 

Als we de Koestraat inlopen, zien we dat je er wel nog voor esoterische boodschappen terecht kunt. Heks Petroesjka en astroloog Frank bieden er hun diensten aan. Een heksenbezem en plaquette met een vliegende heks aan de muur brengen hun activiteiten onder de aandacht. Iets verderop heeft een goedgehumeurde huiseigenaar zijn woning opgefleurd met onder meer maïskolven, het gewei van een hert en een rafelige Limburgse vlag (wordt vervolgd).

Reageren? Stuur Sef Derkx een e-mail: floddergats@xs4all.nl. 

 

De kruisweg van de Blauwe Zusters op Steyl

 - door Sef Derkx -

Sjteyl is 't sjoenste plaetske

Wat men zich dinke kan

Want wae d'r oeits gewaes is

Dae sjprik en sjtuut d'r van.

Het kloosterdorp Steyl is een kostbaar cultuurhistorisch kroonjuweel van Venlo. Het is te hopen dat de status van beschermd dorpsgezicht genoeg garanties biedt voor het behoud van 't sjoenste plaetske wat men zich dinke kan. 

Wie geeft om het architectonisch erfgoed in onze gemeente stad, weet hoe waar de woorden van de dichter Lucebert zijn: 'Alles van waarde is weerloos'. Helaas! Maar er zijn natuurlijk ook veel positieve initiatieven op het gebied van cultureel erfgoed. In de tuin van de missiezusters in Steyl staat een bijzondere kruisweg. Omdat de Goede Week nadert, hiervoor aandacht op de Floddergatsblog.

De kruisweg is bijzonder door de vormgeving, het abstracte ontwerp en de uitvoering in beton. De staties lijken met hun opvallende reliëfs geïnspireerd door linoleumsneden. Ze herinneren aan affiches uit de jaren zestig en zijn uniek voor Nederland volgens deskundigen.

Een rekening uit het archief van de zusters toont aan dat de kruisweg in 1970 is vervaardigd door de bouwfirma A. Rose in Dortmund. Het concept was van zuster Serviane Wollseifen, die eerder voor de tuin van een ander klooster van de congregatie een soortgelijke kruisweg had ontworpen. Van haar is ook de mozaïek in de kapel op de begraafplaats van de paters en broeders van Steyl. De kunstzinnige religieuze is eveneens bekend als illustrator van boeken. Vandaar dus de frappante overeenkomst tussen de staties en linoleumsneden. Z'on vijftien geleden werd door de gemeente Venlo geconstateerd dat de kruisweg in deplorabele staat was. Ruimen en vervangen door een bidweg uit de negentiende eeuw, die ergens in Duitsland opgeslagen stond, lag voor de hand. Maar die nieuw te plaatsen kruisweg was er veel meer een van dertien in een dozijn.

De actieve stichting Stijlvol Steyl die ijvert voor het behoud van het kloosterdorp, schoot te hulp. Een van de leden, oud-aannemer Wim Cruysberg, bood aan om de restauratie op zich te nemen. Dat was eerder gezegd dan gedaan. Begonnen werd met het grondig schoonmaken van de staties en het meniën van het vrijgekomen betonijzer. Op de plekken waar de beton los had gelaten, werd eerst een hechtmiddel gestreken en vervolgens werden de beschadigingen opgevuld met betonreparatiemortel.

Na het uitharden werden de randen afgestreken met een mix van hechtmiddel en zilverzand. Tot slot werden de omlijstingen en achterzijden dekkend geschilderd. Ook de voorstellingen zelf zijn stuk voor stuk met grote zorgvuldigheid gerestaureerd, waarbij sommige reliëfdelen opnieuw zijn gegoten en vervolgens ingezet. De achtergrond is twee keer overgeschilderd met een mengsel van rood okerpoeder met zoutzuur. De voeten van de staties zijn gestort in een bekisting. Door de alertheid van de gemeente Venlo en de inspanning van vooral Stijlvol Steylvrijwilliger Wim Cruysberg  (what’s in a name?) is de karakteristieke kruisweg van het Heilig Hartklooster van Steyl gelukkig bewaard gebleven. De foto's van drie staties van voor en na de restauratie spreken boekdelen.

Reageren? Stuur Sef Derkx een e-mail: floddergats@xs4all.nl.

 

 

.

Van nul tot nu van woensdag 22 maart 2023 - De bevrijders kwamen uit Duitsland (3 en slot)

- door Albert Lamberts -

 Op 2 en 3 maart 1945 voltooiden de Amerikanen de bevrijding van Venlo. Zij ontmoetten nauwelijks nog tegenstand. Slechts hier en daar dacht een Duitse soldaat nog aan verzet, maar dat idee liet hij weldra varen. De meeste Duitse soldaten waren tussen de 16 en 18 jaar: leden van de Hitlerjugend. Met de handen boven hun jonge hoofden, soms zwaaiend met een witte doek, gaven zij zich over. Ook voor hen was, gelukkig, de oorlog voorbij. 

Verwoesting in Venlo. Het Romerhuis staat beschadigd nog overeind (collectie Albert Lamberts)

Harrie van Boom en Gijs Bertels gidsten de Amerikanen door Venlo. Van Boom vertelde veertig na de bevrijding zijn verhaal. (In vorige afleveringen is hij al aan het woord geweest. Vandaag citeer ik hem opnieuw). De Amerikanen doorzochten de huizen, sloegen met de kolven van hun geweren deuren in: German in house? Alles ging goed. Op de Gasthuisstraat, de Markt, de Lomstraat was niets, maar toen het zo akelig stil bleef kregen we toch een unheimisch Gefühl. Het voorgevoel bleek profetisch. Van Boom: Toen we op de Geldersepoort kwamen begon plotseling het schieten. Naast me werd een Amerikaan in een been geraakt en een andere Amerikaan trok me achterover in de goot. De Amerikanen gingen niet verder. Via de Lomstraat en het Maasschriksel trok een deel van de groep in een omtrekkende beweging naar Hotel Deckers aan het Nolensplein. 

Lang verhaal kort maken: de bevrijders trokken naar de noordrand van de stad en daar werden we opeens met mortieren beschoten. Niet lang echter, want de Duitsers trokken zich terug naar het Popegebouw (toen aan de Deken van Oppensingel), hun laatste hoofdkwartier in Venlo. Wij gingen ook richting Pope en werden nog eens onder vuur genomen. Toen bleek al weldra, dat er toch nog veel Duitsers waren, want Van Boom vertelde later, dat er zich al snel diverse groepen overgaven. Angstig klonk het: Sie werden uns doch nicht erschiessen en Wann  werden wir erschossen? Werkelijk, ze huilden en dachten dat hun laatste uur geslagen had. 

Van Boom en de Amerikanen keerden met zo’n twintig gevangenen terug naar Hotel Wilhelmina, destijds Hotel Ensink. Gijs Bertels schreef later in zijn befaamde boek Die Swaere Noodt, dagboek uit de frontstad dat er in totaal nog zo’n tweehonderd infanteristen van tussen de 16 en 18 jaar in Venlo waren en onder bevel stonden van de Ortskommandant, die de stad echter al was ontvlucht. Aanvankelijk trouwens mocht de familie Van Boom blijven wonen in de villa aan de Burg. Van Rijnsingel, omdat Van Booms moeder van Duitse origine was. Maar al spoedig nam de bezetter ook Van Booms villa in beslag. Harrie van Boom vond in de Spoorstraat onderdak in het huis van Van Wylick en tot zijn verrassing trof hij daar kaarten en tekeningen aan, die hij meenam. 

Later bleek dat de kaarten exact aangaven waar er mijnen waren gelegd. Met behulp van die kaarten hebben manschappen van het Tweede Britse leger naderhand de projectielen onschadelijk gemaakt.  Wie was gebleven en wie terugkwam stak de handen uit de mouwen. De Maas- en Roerbode schreef op 5 maart 1945: Venlo’s geestkracht ongeschokt; een voorbeeld voor anderen. De journalist van de in Roermond uitgebrachte krant was poolshoogte gaan nemen in de plaatsen direct ten noorden van Roermond. Over de Rijksweg via Swalmen, Beesel, Reuver, Steyl en Tegelen naar Venlo. Overal opgeblazen kerktorens, glas- en dakschade en vooral in Beesel alles vernield. We zijn Tegelen voorbij en zien op den westoever van de Maas de wrakstukken van Blerick (duidelijker is het haast niet te zeggen) afsteken tegen en dichtbewolkten hemel. Het is als wil het ons reeds voorbereiden op wat wij over enkele minuten te aanschouwen zullen krijgen. Want al hadden wij de laatste weken reeds veel over het zoo zwaar geteisterde Venlo  vernomen, wat wij er thans met eigen oogen aanschouwen gaat elke beschrijving te boven. En wij zeggen niet te veel als wij beweren dat deze Limburgsche stad aan de Maas naar verhouding zwaarder getroffen is dan haar grootere zuster bij de monding van deze rivier in Mei 1940, en dat alleen hij die Rotterdam na het bombardement aanschouwd heeft, in staat is om zich eenigszins  een beeld te vormen van Venlo, zooals het er thans uitziet.

Reageren? Stuur  Albert Lamberts een e-mail: albertlamberts@home.nl.

 

 

De Halte XXL van woensdag 22 maart 2023 - Van brouwerij 't Reypken naar De Loco

- door Sef Derkx/beeldmateriaal Facebook De Locomotief, particuliere collectie en Delpher

We waren onderweg naar de bushalte Koninginnesingel. Bij de vijfsprong in hartje stad werden we naar binnengeroepen. Nikolaï Maitimu van café De Locomotief vroeg of we zin hadden in koffie. Hij wilde ons iets interessants laten zien, een nieuwe muurschildering. 

De Loco, zoals het café kortweg genoemd wordt, is een van de populairste horecagelegenheden in de Venlose binnenstad. Het zit er vaak mudvol. Golven van gezelligheid en levensvreugde stromen er dan naar buiten. Het is een plek ‘wao Amor smoès’ om Funs van Grinsven te citeren. Er zijn liefdes beklonken en verbroken. Als je jong bent in Venlo, moet je in de Locomotief zijn. Jong in jaren vanzelfsprekend, maar ook jong van hart. Leeftijd hoeft niemand tegen te houden. 

Het café ontleent zijn naam aan een fietsenmerk. In het pand zat sinds de jaren twintig van de vorige eeuw rijwielzaak W.A. Bedaux. Op zeker moment brengt hij frontgevel-breed een reclame aan voor Locomotief, een oer-Nederlandse fiets. 

De koffie was heerlijk en het ogenblik brak aan om de nieuwe mural te bekijken. Die is vervaardigd door Leon Peeters. De schildering heeft een andere, eveneens dorstopwekkende fase uit de geschiedenis van het pand tot onderwerp. Oorspronkelijk was het geen winkel of café, maar een woonhuis met erachter een brouwerij. Tot 1917 was brouwerij De Hoepel er gevestigd. De onderneming moest sluiten door tijdsomstandigheden. Omdat in de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) de handel in Europa stil lag en Nederland zijn grenzen gesloten hield, was er geen invoer meer van hop en brouwgranen. Daarbij kwam een schaarste aan brandstoffen. De ene na de andere brouwerij sloot. Zo ook De Hoepel, in de jaren ervoor een van de grootste en meest innovatieve brouwerijen in Noord-Limburg. 

Het Gemeentearchief Venlo bewaart een acte uit 1783. Daarin komen we de brouwerij tegen onder de naam ’t Reijpken. Het is een Venloos verkleinwoord voor hoepel. Deze naam prijkt op de muurschildering. Onder de portretten van de broers Frans en Johan Verzijl. Het zijn telgen uit een rijke ondernemersfamilie. De Verzijls waren niet alleen brouwer, maar ook molenaar. Terug vanuit een gistend verleden naar het heden. 

De Locomotief bestaat veertig jaar. Uiteraard wordt stilgestaan bij het vierde kroonjaar, horen we van Nikolaï Maitimu. Voor klanten van vroeger en nu komt er een speciale middag op zaterdag 1 april. Met onder meer mooie caféverhalen. In een etablissement waar het vaak vol zit en klanten zich  amuseren, liggen de anekdotes natuurlijk voor het opscheppen. 

Reageren? Stuur Sef Derkx een e-mail: floddergats@xs4all.nl.  

 

 

 

 

De Halte XXL van woensdag 15 maart 2023 - Keramist Geert Lap

 - door Sef Derkx -

We blijven in Tegelen, bij kasteel de Holtmühle. Het is prachtig weer en we hebben vanmiddag alle tijd. Een verademing in een era, waarin vaak de mantra ‘druk, druk, druk’ klinkt. Als Houdini zijn we ontsnapt uit de ketenen van een volle agenda. 

Het prachtig gerestaureerde pand bij kasteel De Holtmühle (foto Sef Derkx)

Voordat we Keramiekcentrum De Tiendschuur bezoeken, willen we genieten van de zon. We wandelen tussen de vijvers van het kasteel over een smalle weg naar een prachtig gerestaureerd pand. Heden ten dage dient het als woonhuis en  agrarisch bedrijf. Oorspronkelijk had het een andere functie. Het hoofdkantoor en de bottelarij van de Snelle Sprong waren er gevestigd. De firma heette voluit De Nederlandsche Mineraalwater Bron De Snelle Sprong. Ze was opgericht in 1887 door Johan van Basten Batenburg, de kasteeleigenaar. 

Reclameschil, vrachtauto en viltje De Snelle Sprong Tegelen (website Omroep Venlo en Last Dodo)

Het tafelwater en de limonades werden verkocht onder de voor de Tweede Wereldoorlog onbezoedelde merknaam SS Tegelen. SS was een afkorting van Snelle Sprong, de bron waar het water uit werd opgediept. Het ging de onderneming voor de wind. Al gauw werd een jaarproductie gerealiseerd van 300.000 flessen, waarvan een deel bestemd was voor de export. Tegelen werd door bruisend water opgestuwd in de vaart der volkeren.

Kaldenkerker Poort (van Wikipedia)

De Holtmühle is een kasteelcomplex met tiendschuur en twee poorten, de Kaldenkerker Poort en Venlose Poort. Na een grootscheepse restauratie in 1993 is in het kasteel een hotel-restaurant gevestigd. Interessant zijn de verschillende thematuinen, zoals de stiltetuin die rust belooft. Aan het hek van de grote kruidentuin hangt een slot. We nemen ons voor later in het jaar terug te komen, wanneer alles groeit en bloeit. Op naar de Tiendschuur. De pachters van landerijen waren ooit als pachtsom een-tiende van hun oogst verschuldigd aan de kasteelheer. De oogst werd opgeslagen in de tiendschuur. Het achttiende-eeuwse gebouw is gerestaureerd en biedt onderdak aan het Keramiekcentrum Tiendschuur, museum en atelier voor keramische kunst. 

Exterieur en interieur Keramiekcentrum Tiendschuur (van WhichMuseum)

Het museum is een schatkamer, waarin twintig eeuwen keramiek een plek heeft gevonden. Van de Romeinse tijd tot onze eigen tijd. Te kust en te keur, zogezegd. Het toeval leidt naar een bijzonder weerzien. Tussen alle objecten ontdekken we creaties van de van origine Venlose keramist Geert Lap (1951-2017). Zijn flinterdunne vormen zijn met de hand gedraaid. Ze zijn glad en egaal, gereduceerd tot een absoluut minimum en bedekt met een matte glazuur. Onderkoelde perfectie in keramiek. Er rest maar één conclusie. Geert Lap verdient een overzichtspresentatie in in zijn geboortestad.

Creaties van Geert Lap (van Wikipedia)

Reageren? Stuur sef Derkx en e-mail: floddergats@xs4all.nl.

Kunstbehang d'n Huzaar gepresenteerd in Museum van Bommel van Dam

door Sef Derkx/beeld Museum van Bommel van Dam en Piet Braem

Afgelopen zondag werd in Museum van Bommel van Dam het kunstbehang d’n Huzaar ten doop gehouden. Het is niet zomaar behang, zoals een rolletje Rauhfaser van Bauhaus. Eveneens niet qua prijs. Een gang behangen met d’n Huzaar is nogal begrotelijk. Maar een kniesoor die daar op let.

Kunstenaar Peter Hoijmakers uit Belfeld vervaardigde in 2014 tegen de zijgevel van Museum van Bommel van Dam een muurschildering met als repeterend motief een huzaar te paard in galop. Inmiddels zijn horecaonderneming Mout en brouwerij De Klep in het pand gevestigd. De schildering werd deels opgeofferd ten faveure van ramen. Wat restte is overgeschilderd. Eeuwig zonde, maar het patroon is nu teruggebracht op het behang D’n Huzaar.

Tussen 1816 en 1913 waren in Venlo de huzaren gelegerd. De kazernegebouwen stonden op het terrein van een voormalig klooster van minderbroeders. Nu is hier de wijk het Rosarium. De huzaren hielden vaak oefeningen op de Grote en Kleine Heide. Een stoet van zo’n honderdvijftig militairen te paard vertrok vanuit de stad om enkele uren later weer terug te keren. Het was een indrukwekkend schouwspel. Vooral het muziekkorps dat altijd meetrok, viel in de smaak. Het bestond uit topmusici. Het ensemble speelde vaak in Venlose etablissementen, waaronder Central en het National. Op zomeravonden werden buitenconcerten gegeven.  

In 1963 heeft dialectschrijver Sjang Cornet de herinneringen aan zijn diensttijd bij de huzaren vastgelegd in een verhaal, dat verschenen is in Dagblad voor Noord-Limburg. De huzaren drukten hun stempel op Venlo. Het uitgaansleven werd voor een deel door de militairen beheerst. Woensdagavond was hun belangrijkste uitgaansavond. In Venlo stond die bekend als schölkskesaovend. De meisjes en jonge vrouwen die ook uitgingen, droegen op deze avond over hun kleding een smetteloze, gesteven schort die tot op de schoenen reikte. Een schort is in het dialect een scholk, vandaar schölkskesaovend. 

Hét huzarenetablissement was café met de raadselachtige naam de Razzel-Dazzel aan de Steenstraat. Volgens de verhalen waren de avonden er lang en was de stemming soms licht baldadig. Uiteraard bloeiden liefdes op tussen huzaren en Venlose meisjes, werden huwelijken gesloten en kwamen huzarenkinderen ter wereld. Zodoende werd Venlo een stad met huzaren-genen.

Aan de aanwezigheid van de huzaren in de stad kwam in 1913 een einde. Burgemeester Van Rijn wilde van Venlo een moderne stad maken en in dat plan paste geen groot kazerneterrein in het centrum. Voor zijn geestesoog zag hij tussen de Minderbroedersstraat en Goltziusstraat een wijk met ruime herenhuizen. In 1910 sloot de gemeente een overeenkomst met het rijk. Het zeven hectare grote terrein van de huzaren werd verruild voor het voormalige fort Sint-Michiel, een Venlose enclave op Blericks grondgebied. Vanwege het waardeverschil tussen beide terreinen betaalde Venlo nog eens 230.000 gulden.

Een gegeven dat meespeelde was de neutraliteit die Nederland koesterde. Om deze niet in de waagschaal te stellen werden kazernes in de nabijheid van de grens met Duitsland gesloten. Op 28 april 1913 vetrokken de huzaren uit Venlo naar Tilburg. De stad was uitgelopen om hen uitgeleide te doen. Volgens het verslag in de krant werd menig traantje geplengd. In de maanden die volgden werden de gebouwen van de kazerne gesloopt, met uitzondering van de kloosterkapel en het Arsenaalgebouw. Op het vrijgekomen terrein verrees een nieuwe binnenstadswijk, een parel van architectuur.

Als Stadsdichter zocht ik naar herinneringen aan de roemruchte huzaren van Venlo. In mijn eigen fotocollectie vond ik een schitterende opname uit het begin van de vorige eeuw. In het atelier van de gebroeders Janssen is een Venlose knul van een jaar of vier, vijf vereeuwigd. Hij zit op een speelgoedpaard en is verkleed als huzaar. Compleet met sabel. Inderdaad een kind-soldaat avant la lettre.

Het Limburgs Museum bewaart een korte documentaire van de beëdiging van officieren van het regiment. De film is vervaardigd door bioscoopeigenaar Caubo en ging in 1912 in première: https://www.youtube.com/watch?v=SZnZ5V4K4RU. In 1995 is het re-enactment gezelschap Regiment Huzaren Venlo opgericht, dat het militaire erfgoed koestert en bij officiële gelegenheden optreedt als als erewacht.

Uiteraard zijn we ook de stad ingegaan. Bij de Jongerenkerk is een verbogen straatnaambordje Huzarenplaats. Parkeergarage Arsenaal is een verwijzing naar het Arsenaal, een monumentaal gebouw dat op het kazerneterrein heeft gestaan. Het meest in het oog springend is echter het Rosarium, het park welteverstaan. Die plek werd ten tijde van de huzaren de Piottewei genoemd. De vijver in het park is een restant van het bad van de huzaren. 

Lichtingen soldaten werden er onderwezen in de zwemkust. Het bad had een ondiep en een diep gedeelte. Een deel ervan was bestemd voor de paarden. Ze leerden er om door water te waden. De conclusie van onze expeditie? Venlo is een stad met huzaren-genen en O-benen. Want die krijg je vanzelf als iedere dag paardrijdt. Tot slot het gedicht, geschreven ter gelegenheid van de presentatie van het kunstbehang d'n Huzaar.

¶

 

Rosarium

Een jongen test de dikte van het ijs

op de vijver. Straks held van het

schoolplein of held op natte sokken.

In de zomeravond hunkeren lippen naar

een kus. De rook van wiet kringelt

omhoog. Een lachkick schettert in de rozenhof

tussen stijlvolle huizen.

 

Ter plekke de tijd teruggespoeld.

 

Piottewei

Stapvoets waadt het paard door borsthoog

water. Piotte liere kielpe. Van deep nao ondeep.

Van bollig nao bravour. Soldatenleven in naargeestige

kazernes. Totdat op schölkskesaovend de stad wordt veroverd.

 

…harten gestolen.

…huwelijken gesloten.

…huzarenkinderen geboren.

 

Na een eeuw verstomt het gebries en gehinnik.

De trompet die reveille blaast. De stilte ontstelt de stad.

Herinneringen stollen. Een verbogen straatnaambordje

Huzarenplaats. Parkeergarage Arsenaal. Rafelige filmbeelden

in zwart-wit. Kaarten ooit naar geliefden gestuurd.

Een ragfijn naaldje dat uit vinyl het Huzareleed ophaalt.

 

En het kunstbehang d’n Huzaar.

 

Span herres. Op een rol van tien meter komen

ze weer naar hier gegaloppeerd. Uig. Met tientallen.

In oogstrelend gala-uniform. Eindelijk, eindelijk thuis.

 

…huzare ware.

…huzare zien.

…huzare blieve.     

 

In Venlo stad met huzaren-genen en O-benen.

 

Reageren? Stuur Sef Derkx een e-mail: floddergats@xs4all.nl.